Dinsdag was ik nog te horen op de wereld omroep, deze keer was de aanleiding triest. In het zuiden van het land is een babylijkje aangetroffen. En dan gaat men toch weer eens nadenken of zoiets ook te voorkomen was geweest. Omdat mijn Progressief Christelijke Partij duidelijk voorstander is van het fenomeen babyluikje krijg ik dan nog wel eens de gelegenheid om uit te leggen waarom dat zo belangrijk is.

Eerlijk gezegd kan ik er nog steeds niet bij men hier zo moeilijk doet over iets dat in ons buurland Duitsland al jaren uitstekend werkt, er zijn er daar zelfs al bijna 100! Is het nu werkelijk zo’n probleem om in te zien dat een babyluikje in noodsituaties levens red? Altijd hoor je weer het bezwaar dat een kind het recht heeft om te weten wie zijn of haar ouders zijn, blijkbaar weet men niet dat ongeveer de helft van de kinderen die in de luikjes worden neergelegd niet anoniem worden neergelegd,en dat het ook heel vaak voorkomt dat de moeder zich kort na die tijd toch nog meldt.

Ik weet het, een wetswijziging om het te realiseren kost tijd, maar waar hebben we anders Kamerleden voor? Het is triest dat ze tot nu toe te beroerd zijn om zich in te spannen voor deze goede zaak.