Niet zo lang geleden:  Dibi als een ridder op het witte paard die de zaak Mauro persoonlijk op zich nam en in alle media de jonge Angolees ter zijde stond.  Bevlogen en oprecht. Eindelijk iemand in de politiek die het belang van het individu vooraan zette. Het ging echter al snel niet meer om Mauro. In het uiteindelijke debat zagen de oppositiepartijen een kans om het kabinet aan het wankelen te brengen. Het CDA kon niet anders dan zijn minister blijven steunen. Tekenend was dat het CDA wel een gebaar richting Mauro wilde maken, en voorstelde hem zijn studievisumaanvraag in Nederland af te laten wachten.

Tekenend voor Dibi was dat dit gebaar van het CDA niet voldoende was. De held viel door de mand toen de oppositie het voorstel van het CDA afwees:  alles of niets. Mauro zelf speelde geen rol meer toen de kans om het kabinet in verlegenheid te brengen zich voordeed. Dibi verwoordde het zelf achteraf het meest schrijnend: “We hebben gegokt en verloren”.  Er werd gedaan alsof de gok was dat wanneer de oppositie het CDA-voorstel afwees, het CDA wel verplicht zou zijn mee te gaan in de verblijfsvergunning voor Mauro. Onzin. Gegokt ja, maar  het was een politieke win-win situatie voor de oppositie, en uiteindelijk een individuele verlies-verlies situatie voor Mauro. “BAM!” was daarmee het geluid van de deur die Dibi achter Mauro sloot.

Beste GroenLinkers, het is niet de vraag of je Tofik Dibi als lijsttrekker wilt. Het is de vraag of je überhaupt wilt dat hij je in het parlement vertegenwoordigt.

Ik zal nooit akkoord gaan met een partij die akkoord gaat met het akkoord.  Toch zou ik het betreuren  wanneer iTofik Dibi geen kandidaat zou zijn. Hij zegt dat hij het vooral anders zou doen, en dat geloof ik direct. Wanneer je hem een mail of een Twitter stuurt, dan reageert hij tenminste, hij is dus toegankelijk, en ook denk ik dat hij de jongere generatie beter aanvoelt.  Ook is hij sterk in thema’s die van belang zijn in de discussie met de PVV. Er wordt gefluisterd dat hij niet loyaal zou zijn geweest bij de onderhandelingen rondom het Kunduz akkoord. Is hij er eigenlijk tegen? dat zou voor hem  pleiten. Nee hoor, alle respect voor Tofik Dibi.

Sybrand heeft zich bewezen als een sterke en succesvolle debater. Hij spreekt alle lagen binnen de partij aan en minstens zo belangrijk ook mensen buiten de partij zien het met Buma wel zitten. Bovendien is Sybrand de kandidaat die de meeste autoriteit uitstraalt, zowel in leiderschap als in kennis. Vooral dit laatste punt moeten we niet uitvlakken, Sybrand kan met een sterk CDA de crisis bestrijden.

Wanneer Nederland dit repareert dan hoeft de gemiddelde Nederlander dus heel wat minder te bezuinigen, en zeg nou zelf, grote multinationals hebben het toch niet nodig om op deze manier gesubsidieerd te worden? Ik ben van mening dat het wenselijk is om de vennootschapsbelasting binnen Europa te harmoniseren, zodat de scheve situaties zoals die nu in Nederland bestaat niet meer voor kan komen. En natuurlijk moet dit in de eerste plaats ook in Nederland gerepareerd worden.

altijd mobiel bereikbaar, flexibele arbeidscontracten, sneller en efficiënter werken. De druk op werknemers neemt alsmaar toe. Steeds meer mensen kunnen dat niet volhouden. Hogere eisen en toenemende verantwoordelijkheid hebben duidelijk een keerzijde. Er zijn best wel werkgevers die het een en ander willen veranderen, maar ze zeggen doorgaans niet te weten hoe dat zou moeten. Burn Out wordt een nieuwe volksziekte, wat moet er gebeuren? allereerst moet de stress op het werk merkbaar verminderen, en ten tweede zou je het aantal flexibele arbeidscontracten en tijdelijke contracten moeten beperken. De inzet van VVD, CDA, ChristenUnie, D66 en GroenLinks in het Kunduz – akkoord om het ontslag van mensen te vergemakkelijken werkt in dit opzicht nu niet bepaald mee aan een stabiele situatie. Men is duidelijk blind voor de druk die men neerlegt bij werknemers, bij de GGZ kunnen ze daar over meepraten. De kosten die dit alles met zich meebrengt ziet men gemakshalve maar over het hoofd.

Een club van 500 jongeren wordt, onder de bezielende leiding van Sywert van Lienden, lid van de partijen CDA, PvdA en VVD. Omdat het jongeren zijn, kunnen ze vrij goedkoop van deze partijen lid worden. Het idee is dat de jongeren een tiental uitgangspunten – die allen verdacht veel op een sociaal liberale agenda lijken – door de congressen van deze partijen loodsen. Stel je daarbij voor dat de in oranje gehulde jongeren, na het uitslapen van hun kater op de zaterdag, met z’n allen het congres bezoeken, en de meerderheid voor een van hun agendapunten forceren. Is dit gelukt, dan kunnen de jongeren weer richting bed/huis. De partijen hebben tot dusver nog niet het meest krachtige wapen, een verhoging van de contributie voor jongeren, ingezet om dit te beletten.

Dit initiatief staat haaks op mijn (ouderwetse?) overtuiging dat mensen bij een bepaalde politieke kleur horen. Als socialist kun je kiezen uit de PVV/PVDA/SP, als liberaal uit D66/GroenLinks/VVD en als christen uit CDA/ChristenUnie/SGP. En als je dieren belangrijker vindt dan mensen, is zelfs daar nog een optie voor in Nederland. Tegelijkertijd is er het grote probleem dat slechts zo’n 2 procent van de Nederlandse bevolking lid is van een politieke partij, en van die 2 procent is slechts een minderheid politiek actief. Die minderheid verdeelt politieke aanstellingen en bepaalt op congressen de politieke koers. Juist in die marge wil de G500 het verschil maken. Dat maakt het een slim initiatief waarmee jongeren een goede poging kunnen wagen de politieke toekomst van Nederland in handen te nemen. Maar in hoeverre gaan de politiek actieve leden hier een stokje voor proberen te steken?

Zorgen hoeven de partijen zich niet te maken. De G500 belooft zichzelf op te heffen zodra de punten behaald zijn. Daarnaast wijst het verleden uit dat dit soort nieuwe groepen vanzelf in de bestaande cultuur worden opgenomen en vervolgens geneutraliseerd. Kijk maar naar D66 en PowNed.

Is het niet toevallig zo dat de ‘linkse’ partijen geen enkel plan hebben om het land door de crises te loodsen? De website VerenigdLinks.eu (EU nota bene!) biedt mij als linksmens geen enkel vergezicht. Ik verwacht niet dat VL na 12 september in de formatie een rol gaat spelen, maar verwante partijen zoals de PVV, PvdA en de SP wél. Wat gaan zij bieden, anders dan de Nee-wil-ik-niet boodschap? Het kan natuurlijk zijn dat Addy jaloers is omdat er partijen zijn die in moeilijke tijden verantwoordelijkheid durven nemen. Zoals GroenLinksleider Jolande Sap het verwoorde: “zo, geachte voorzitter, trek je de stekker…”, sorry verkeerde, deze: “Addy, je staat met schone handen, maar wel met lege handen”. Nee Addy, het is gemakkelijk om ergens tegen te zijn, het vereist moed om ergens vóór te zijn. Kom met ideeën die Nederland helpt de crises door te komen.